Czy można urodzić się z głosem jak dzwon i potrzebować jeszcze wykształcenia muzycznego? Otóż tak, zwłaszcza gdy ma się ambicje, by wstrząsnąć całą Europą jednym wysokim C. Edyta Górniak to postać, która od lat wywołuje emocje – zarówno na scenie, jak i poza nią. Ale czy kiedykolwiek zastanawialiście się, jak wyglądała jej droga do wokalnej perfekcji? I czy za tymi anielskimi dźwiękami stoi coś więcej niż tylko talent z niebios? Sprawdźmy, jakimi ścieżkami błądziła młoda Edyta zanim stała się diwą polskiej estrady.
Od Opola do musicalu – czyli skąd ruszyła ta muzyczna odyseja
Nie od razu Kraków zbudowano, a tym bardziej nie od razu Edyta Górniak trafiła na szczyt list przebojów. Swoją muzyczną przygodę rozpoczęła w rodzinnym Opolu – mieście znanym z festiwalu piosenki, który, nota bene, jeszcze później zagra istotną rolę w jej karierze. Już jako nastolatka zdradzała wyjątkową wrażliwość muzyczną i nieprzeciętny wokal, który z łatwością przeszywał kolejne szkolne akademie niczym strzała Amora.
Pierwsze poważniejsze kroki stawiała w Studiu Buffo, gdzie wcielała się w rolę Sary w słynnym musicalu „Metro”. Dla wielu aktorów był to etap, a dla niej trampolina. Wtedy też zaczęła rozwijać swoje zdolności pod okiem profesjonalistów, ucząc się nie tylko śpiewu, ale też ruchu scenicznego i interpretacji – to wszystko składa się na dość nietypowe (ale jakże kompletne!) edyta górniak: wykształcenie muzyczne.
Czy Edyta chodziła do szkoły muzycznej? Cała prawda…
Wbrew powszechnemu mniemaniu, Edyta Górniak nie jest absolwentką prestiżowego konserwatorium, ani nie siedziała latami na zajęciach z teorii muzyki, obcując z beethovenowskim metrum. Jej wykształcenie muzyczne nie wiąże się z dyplomem Akademii Muzycznej, ale nie oznacza to, że nie uczyła się śpiewu na poważnie. Wręcz przeciwnie!
Górniak kształciła się prywatnie, biorąc lekcje śpiewu u profesjonalnych nauczycieli już od młodego wieku. Miała też kontakt z muzyką poprzez występy estradowe, próby teatralne i udział w konkursach, które nie tylko hartowały ją scenicznie, ale też ugruntowały jej technikę. To trochę tak, jakby zamiast studiów MBA odbyć praktyki u samego Steve’a Jobsa – teoria teorią, ale liczy się, co potrafisz. Jej edyta górniak: wykształcenie muzyczne to po prostu szkoła życia – i to w tonacji dur!
Eurowizja – egzamin dyplomowy z gwiazdorstwa
Rok 1994 i występ na Eurowizji stał się dla Edyty punktem zwrotnym. Z utworem To nie ja! zajęła drugie miejsce, co – przy naszych narodowych realiach – jest odpowiednikiem złotego medalu. Ale co ciekawe, to właśnie przygotowania do Eurowizji były dla niej sprawdzianem niemal akademickim. Praca z kompozytorem, trenerami wokalnymi, codzienne próby i ciągłe szlifowanie brzmienia – to wszystko przypominało muzyczne studia w pigułce.
Edyta udowodniła wtedy, że nawet bez „papierka” w garści, można mieć głos, którym Polska mówi „wow”, a Europa „encore!”. I chociaż nie każdy znał jej edukacyjny szlak, wszyscy podziwiali jej technikę, dykcję, skalę głosu i – last but not least – ekspresję godną nie jednej operowej divy.
Jak to wszystko wpłynęło na jej karierę?
Pytanie za milion dolarów (albo co najmniej solidny kontrakt płytowy). Edyta swoją karierę zbudowała nie tylko na talencie i urodzie, ale też na ciężkiej pracy i ciągłym doskonaleniu się jako artystka. Jej edyta górniak: wykształcenie muzyczne, chociaż niekonwencjonalne, pozwoliło jej stać się wszechstronną gwiazdą: od musicali, przez pop, po repertuar niemal klasyczny.
Choć wielu uznaje, że szkoła muzyczna to fundament dla profesjonalnego śpiewaka, Górniak potwierdza, że alternatywna droga również prowadzi na szczyt. Klucz tkwi w determinacji – a tej Edycie nigdy nie brakowało. Dzięki temu stała się inspiracją dla kolejnych pokoleń młodych wokalistów, którzy niekoniecznie chcą zdobywać indeksy, ale pragną rozwijać się na scenie.
Można by więc rzec, że jej dyplomem są owacje na stojąco, sukcesy międzynarodowe i miliony fanów. A czy którykolwiek profesor akademicki może pochwalić się takim poparciem?
Choć nie znajdziemy jej nazwiska w annałach uczelni muzycznych, Edyta Górniak udowodniła, że talent to jedno, ale właściwe prowadzenie, profesjonalizm i nieustanne doskonalenie – to zupełnie inna symfonia. Jej nietypowe podejście do edukacji muzycznej okazało się sukcesem, który wzrusza tłumy i rozbrzmiewa echem aż po dzisiejsze dni. I, jak widać, nawet bez tytułu magistra śpiewu, można zostać królową polskiej piosenki. Bravo, Edyta!